 |
 |
 |
|
|
|
De wekker gaat om zeven uur, want om acht uur verzamelen we om naar het eiland
Miyajima te gaan. Marcel heeft bijzonder slecht geslapen, dus die is in zombie-staat.
Om kwart over acht vertrekken we naar het JR station om de 'Sanjo-Honsen Line'
te nemen naar Miyajima-haven. Echter, het is vandaag en feestdag in Japan dus
deze trein rijdt pas na negen uur.
Wil begeleidt haar zombie naar de bakkerij/koffietent in het Ekie winkelcentrum in het station. Daar wordt een croissant besteld met een espresso van het kaliber klap-voor-je-kop-schop-onder-je-hol. Dat helpt! Binnen tien minuten is Marcel weer op orde.
We verzamelen weer om negen uur en nemen de 'Sanjo-Honsen Line' van 9:12 naar Miyajima-haven. Daar nemen we de ferry naar het eiland Miyajima.
Het eiland is een Unesco werelderfgoed en een populaire toeristische trekpleister. De belangrijkste bezienswaardigheid op het eiland is de Torii van Itsukushima-jinja en de daarachter aan de vloedlijn liggende Utsukushima-schrijn, die in een baai van het eiland ligt.
We nemen de ferry naar het eiland.
Onderweg naar het eiland zien we een soort van vlotten in het water liggen. Waar zouden die voor dienen?
Aan het scheepje bij de vlotten is te zien heeft het iets met vissen te maken ....
Enig googelen leerde dat dit drijvende oestervelden zijn. Onder elk vlot hangen ongeveer vierhonderd lange strengen met oesters.
Het uitzicht op het Miyajima is prachtig.
Dat het eiland een toeristiische trekpleister is merk je meteen: Er is een drukke winkelstraat van souvenirwinkeltjes en bakkerijtjes met de lokale lekkernijen.
Wij kiezen er voor om langs het water over de boulevard en het strand naar de Torii te lopen.
Er lopen net als in Nara hier half wilde herten rond die altijd op zoek zijn om een lekker hapje bij de toeristen te snaaien.
De boulevard en de winkelstraat komen bij deze betonnen Torii bij elkaar en vanaf dit punt loopt men verder over het strand.
De Torii is inderdaad heel bijzonder zoals deze in het water staat, dus het is niet verwonderlijk dat iedereen meerdere foto's maakt.
De Utsukushima-schrijn is in de baai gebouwd. Aangzien Torii in de regel vóór de betreffende tempel of schrijn geplaatst worden is deze Torii in de ingang van de baai in het water geplaatst.
Voor de Utsukushima-schrijn staat een enorme wachtrij, dus we besluiten om
deze niet te bezoeken maar in plaats daarvan de trappen te beklimmen naar de
Senjokaku hall en de 5-story pagode.
De entree voor Senjokaku hall kost 100 yen, maar we hebben dit type tempel inmiddels
al veel vaker gezien dus beslissen we om om het gebouw heen te lopen en de 5-story
pagode te gaan bekijken.
De five-story pagode.
We lopen weer naar beneden en komen in een van de winkelstraatjes terecht. Daar zien we in een van de souvenirwinkeltjes een leuke afbeelding van de Torii in kunststof die we kopen.
We lopen verder en kopen bij een kraampje een ijsje en een ijs-koffie. Even verder is een muurtje waar we op gaan zitten om de ijs en de ijs-koffie te nuttigen. Echter, rustig zitten is er niet bij want ook hier is een hert die als je niet uitkijkt het eten uit je hand steelt. Als het aan de voorkant niet lukt loopt het beest achter je langs om een poging te doen om over je schouder alsnog een poging te wagen. Dan maar weer in de benen en dan staand je ijsje op eten.
In een van de winkeltjes kan je leuke frutsels kopen voor in je tuin of op je balkon.
Aan het einde van de toeristenstraat kan je kaartjes kopen voor de 'ropeway', de kabelbaan. We laten dit aan ons voorbij gaan en wandelen terug over het strand.
Inmiddels is het al een heel stuk eb geworden, dus je kan nu naar de Torii lopen.
Aan het einde van het strand gaan we niet over de boulevard maar lopen de winkelstraat in. Hier is een van de vele bakkerijtjes gevestigd die de locale koekjes maken.
In de etalage staat de machinerie om geautomatiseerd de koekjes te bakken. Heel leuk om te zien.
Halverwege de winkelstraat hebben we genoeg van de drukte en steken door naar
de boulevard. We hebben nog niet geluncht, dus we kopen een puntzak patat aan
een kraampje.
Allemachtig wat is die patat zout zeg! Zijn we dat nu niet meer gewend of is
die dame wel heel royaal met zout geweest?
Vlakbij de ferry staat een maquette van de baai, schrijn en Torii.
We hebben het eiland nu wel gezien, dus we nemen de snelle ferry van 13:10 naar het Hiroshima Peace Memorial Park.
We stappen uit de ferry en zien zien boven op de kade een foto van de Motoyasu
bridge, die 130 meter van het hypocentrum van de atoombom op Hiroshima.
Door de drukgolf waren de zware lantaarns op de pilaren naar buiten gedrukt
en zijn de relingen de rivier in beblazen.
Op het kaartje hieronder kun je het hypocentrum van de atoomexplosie vinden, de Motoyasu brug en de T-vormige Aioi brug.
De Aioi brug was gekozen als doel van het bombardement aangezien deze vanuit
de lucht op grote hoogte makkelijk herkenbaar was.
Door de klap van de atoombom zijn de betonnen delen van het wegdek naar beneden
gedrukt om vervolgens met grote kacht weer omhoog te veren waardoor ze los kwamen
van de pilaren.
De brug is niet ingestort maar is na reparatie nog tot 1983 gebruikt totdat
de brug door ouderdom zo slecht was geworden dat deze vervangen is door de huidige
brug.
We komen langs de 'Memorial Tower to the Mobilized Students'. Tijdens de oorlog
werden veel middelbare-school studenten opgeroepen om de resten van de aan stukken
gebombardeerde huizen op te ruimen en af te voeren.
De dag voor de atoombom was er juist een grote groep studenten aangekomen om
de volgende dag te beginnen aan de opruim werkzaamheden, en verbleven in de
het schoolgebouw vlakbij.
Geen van de studenten heeft de atoombom overleefd.
Aangekomen bij Genbaku-domu, de Atoombomkoepel, worden we even stil. Dit is
één van de weinige grotere gebouwen die overeind is blijven staan
bij de explosie van de atoombom, ondanks het feit dat het gebouw zich bevindt
op 160 meter van de atoomexplosie. De reden waarom het overeind bleef wordt
toegeschreven aan het feit dat de bom op een hoogte van 580 meter tot ontploffing
werd gebracht en het gebouw daardoor ‘in mindere mate’ horizontale
drukverschuivingen onderging.
Daarnaast hielpen de grote ramen in het centrale gedeelte van het gebouw om
dit deel overeind te houden.
Ongelooflijk dat er iets is wat is blijven staan, laat staan is blijven leven
in deze door mensen gecreëerde hel die op 6 augustus 1945 om kwart over
acht in de ochtend is losgelaten op Hiroshima.
De atoombom verwoeste de stad en maar liefst 78.000 mensen kwamen in een fractie
van een seconde om het leven. De bom kwam tot ontploffing op 580 meter boven
de grond en liet een vuurbal achter met een doorsnede van 300 meter waarbij
de temperatuur onder de vuurbal opliep tot 4.000° Celsius. Door stralingsziekte
en andere verwondingen liep het totale aantal slachtoffers uiteindelijk op tot
rondom de 140.000 mensen in de eerste paar maanden. Nog jaren nadien zouden
velen alsnog sterven door leukemie en andere stralings gerelateerde ziekten.
"Troost je ziel" staat hier op het gedenkteken.
We lopen via de Aioi brug naar het memorial park op het eiland in de rivier.
Vanaf de brug heb je een mooi uitizcht op de nieuwe Motoyasu brug en de atoombom koepel.
Deze klok slaat elke morgen om kwart over acht, het exacte tijdstip dat op 6 augustus 1945 de atoombom 'Little Boy' Hiroshima verwoestte.
Dit is de 'Bell of Peace'. Iedereen wordt uitgenodigd om de bel te luiden voor
de vrede. Het diepe geluid van deze Japanse bronzen bel klinkt regelmatig over
het vredespark.
Ook wij hebben uiteraard de bel geluidt. Als je door dit park loopt dan kan
je niet anders dan wensen dat dit nooit meer gebeurt.
Vlakbij de 'Bell of Peace' staat het 'Children's Peace Monument', voor alle onschuldige kinderen die door de oorlog zijn gestorven.
Het meisje met de kraanvogel is Sadako Sasaki. Zij was twee jaar toen de bom
viel, en heeft de klap overleefd doordat ze door het raam is geblazen en achter
een pilaar is terecht gekomen, waar ze voor de vuurbal beschermd was.
Tien jaar later later werd er leukemie geconstateerd, veroorzaakt door de straling
van de atoombom.
Toen het duidelijk was dat Sadako ziek was en ging sterven is ze begonnen met
origami kraanvogels te vouwen. De Japanse traditie zegt dat als je duizend kraanvogels
maakt, ze één wens mogen vervullen.
Sadako's wens was een wereld zonder kernwapens. Toen ze eind augustus 1955 haar
doel van 1000 kraanvogels had bereikt ging ze door met kraanvogels vouwen.
Helaas werd haar wens niet ingewilligd toen ze op 25 oktober 1955 stierf aan
leukemie. Sadako is twaalf jaar geworden.
We lopen verder in de richring van het Peace Memorial Museum.
We verlaten het park, vol van de indrukken die we opgedaan hebben en lopen via de Promenade of Peace (foto) terug naar het hotel.
Voor het avondeten zijn we van plan om weer Okonomiyaki te gaan eten aangezien
dit een specialitieit is van Hiroshima. Maria heeft een tip gegeven voor een
tentje bij het vredespark, maar wij hebben niet zo'n zin om dat stuk terug te
lopen. We gaan op weg en zien wel waar we terecht komen.
We verlaten het hotel en lopen de eerste de beste straat in richting de buurt
waar veel restaurantjes zijn. Wat schetst onze verbazing als we vlakbij het
hotel zo'n heerlijk shady Okonomiyaki restaurantje aantreffen waar eingenlijk
alleen de lokale bevolking komt eten.
Het zaakje 's avonds een restaurant, maar overdag is het het naaiatelier van de vrouw van onze kok. Het menu is zelfgemaakt.
We maken onze keuze, en de kok gaat direct aan het werk om een stel verukkelijke okonomiyaki te maken
Het resultaat op je bord. Dit spul smaakt naar alles tegelijk en is om je vingers bij op te eten.
We hebben nu okonomiyaki 'Osaka-style' gegeten en okonomiyaki 'Hiroshima-style'.
Wij hebben een lichte voorkeur voor de Hiroshima variant omdat de diverse smaken
daar meer uitgesproken zijn aangezien deze okomiyaki laagje voor laagje opgebouwd
wordt..
De Osaka variant heeft een wat meer gelijkmatiger smaak omdat bij deze wijze
de ingredienten vooraf al samengevoegd worden en als een geheel op de bakplaat
gegoten wordt.
Beide varianten, Osaka en Hiroshima style hebben hun eigen aanhangers, en de
discussie welke variant 'de beste' is zal nooit eindigen.
Via de groeps-app laten we zien waar we gegeten hebben, waarop Ron en Leony met Paula en Wilma daar ook gaan dineren. Ook zij hebben heerlijk gegeten.
|
|
|